Het kunstwerk Uitgeslagen ring is een plastiek van feloranje, met kunsthars gecoat staal, gemaakt door de Friese kunstenaar en schilder Harmen Abma. Het bestaat uit twee even grote ringen waarvan telkens een kwart van de omtrek is afgesneden en naar buiten is omgeklapt. Zo ontstaat een open, geometrische vorm zonder herkenbare voorstelling of achterliggende betekenis.
Het werk is een voorbeeld van minimal art: kunst waarin eenvoudige vormen en de wisselwerking met de omgeving centraal staan. Het beeld staat daarom rechtstreeks op de grond, zonder voetstuk.
De ronde, feloranje vorm contrasteert met de strakke lijnen van de flat Toutenburgh en lijkt het gebouw als het ware te omarmen.
De serviceflat Toutenburgh werd in opdracht van de Stichting Nederlandse Centrale voor Huisvesting van Bejaarden gebouwd naar ontwerp van architect R.F.W. de Waal. Op 10 maart 1975 opende burgemeester Gauke Loopstra het gebouw, dat 96 woningen telt voor ouderen, kleine gezinnen en alleenstaanden. De naam verwijst naar het middeleeuwse kasteel Toutenburg in Vollenhove, waarvan tegenwoordig alleen nog een ruïne resteert.
Uitgeslagen ring werd op 13 december 1976 onthuld op het grasveld voor de flat aan de Urkerweg. Het beeld had daarvoor enkele maanden deel uitgemaakt van een beeldententoonstelling in de Keukenhof. De onthulling vond plaats ter gelegenheid van het vijfjarig jubileum van de vriendschappelijke betrekkingen tussen de Noorse gemeente Ringerike en de gemeente Noordoostpolder.
Over de Kunstenaar
Harmen Abma (Hilaard, 21 november 1937 – Sneek, 30 november 2007) is een Friese beeldend kunstenaar van abstracte en conceptuele kunst.
Abma maakte midden jaren zestig deel uit van de kunstenaarsgroep De Bende van de Blauwe Hand in Harlingen.
Met het combineren van roestig betongaas, behangerslinnen, verf en later elektriciteitsdraad en golfplaat bracht Abma een symbiose tot stand tussen zijn vroegste materiewerken uit de late jaren zestig en de werken die in de jaren zeventig en tachtig ontstonden op grond van afgemeten geometrie, kleurmenging en kleurcombinaties. Dat resulteerde in een essentiële doorbraak; een fase binnen zijn ontwikkeling waarin objectiviteit en subjectiviteit, ordening en expressie, rede en emotie volledige afstemming vonden – een fase ook waarin zijn werk zich wezenlijk onderscheidde.
Omstreeks het midden van de jaren negentig begon Abma te experimenteren met het beschilderen van op betongaas gespannen linnen. Het regelmatige raster van dit uit de bouw afkomstige (rest)materiaal, dat door de mazen van het bespannnen linnen zichtbaar bleef, werd uitgangspunt bij het schilderen en bepaalde uiteindelijk maat en ritmiek van de schildering. Deze reeks schilderingen op bespannen betongaas werd vervolgd met een serie werken waarin Abma gekleurde elektriciteitsdraden over betongaas leidde en verknoopte tot lineaire structuren, assemblages die zich ogenschijnlijk voordoen als driedimensionale vertalingen van tekeningen. Behalve het buigzame, maar tegelijkertijd weerspannige elektriciteitsdraad, maakte de kunstenaar na verloop van tijd ook gebruik van andere restmaterialen, zoals hout en polyester golfplaat. Dit laatste materiaal paste Abma tegen het einde van zijn leven toe in een kleine, zelfstandige serie werken. Nog nadrukkelijker dan de schilderingen op bespannen betongaas roepen deze golfplaatcomposities landschappelijke associaties op.
Toch geniet Abma het meest bekendheid als maker van schilderijen die zijn opgebouwd uit reeksen kleurvakken, waarbij hij zichzelf strenge regels oplegde.