Meidoornstraat
Woningbouw uit de wederopbouw
Aan de Meidoornstraat verrezen in 1947 en 1948, in opdracht van de Directie Wieringermeer, drie blokken woningen. De Bouwkundige Afdeling van deze dienst verzorgde het ontwerp en de uitvoering. De huizen zijn typische voorbeelden van de naoorlogse sociale woningbouw en werden gebouwd in een sobere stijl, verwant aan de Delftse School.
De woningen zijn opgetrokken in rode baksteen, gemetseld in klezoorverband, en hebben zadeldaken met rode dakpannen. Betonnen omlijstingen rond deuren en ramen en decoratief metselwerk geven de gevels een verfijnde uitstraling. De oorspronkelijke houten voordeuren, bovenlichten en symmetrische gevelindelingen zijn bij verschillende woningen nog herkenbaar.
Het complex bestaat uit drie woningrijen van de typen J, J1 en J2. De detaillering van het blok met zes woningen, op de huisnummers 1 tot en met 11, komt overeen met die van het rijtje van vier woningen op de nummers 13 tot en met 19. Het middelste blok van vier woningen heeft een afwijkende gevelindeling. Tussen de blokken bevindt zich een poort die toegang geeft tot de achtertuinen.
In de loop der jaren zijn de huizen aangepast aan de eisen van het moderne wonen. Zo kwamen er aan de achterzijde bijkeukens en doucheruimten. Toch is het oorspronkelijke straatbeeld grotendeels behouden gebleven.
De woningen hebben zowel architectuurhistorische als stedenbouwkundige waarde. Ze vertellen het verhaal van de sociale woningbouw in de jonge Noordoostpolder en vormen een herkenbaar onderdeel van het oorspronkelijke ontwerp van Emmeloord. Vanwege hun cultuurhistorische betekenis zijn de woningen aangewezen als rijksmonument.
Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
Inleiding Rij WONINGEN behorende bij het comlex bestaande uit drie rijen woningen van het type J, J1 en J2, is gebouwd in 1947-1948 in opdracht van de Directie van de Wieringermeer afdeling Noordoostpolderwerken. Deze dienst was tevens verantwoordelijk voor het ontwerp en de constructie van de drie rijtjes, waarvan dit het linker is. De woningen zijn gebouwd in een sobere, aan de Delftse School verwante bouwstijl. De detaillering van de gevels van deze zes woningen (van het type J) is identiek aan die van het vier woningen tellende rechter rijtje. In de loop der jaren hebben er diverse wijzigingen aan ex- en interieur plaats gevonden, die voornamelijk dienden ter verhoging van het wooncomfort. Aanbouwtjes (bijkeukens en douches) werden opgetrokken aan de achterzijde. Het oorspronkelijke aanzien van de woningen aan de straatzijde is niet noemenswaardig aangetast. Omschrijving Het zes woningen tellende linker rijtje met de huisnummers 1;3;5;7;9;11 heeft een voorgevel met een symmetrische indeling. De gevel is voorzien van de oorspronkelijke, binnen een betonnen omlijsting staande houten deuren met drieruits bovenlicht en vensters met nieuwe ramen binnen de oorspronkelijke houten kozijnen, die zijn afgedekt met dunne lateien. De ramen in de vensters op de verdieping zijn eveneens gewijzigd en staan onder rollagen. De gevelrand is voorzien van smalle banden van baksteen. De noordgevel is verbonden met het tussenlid met poortdoorgang en bevat slechts één klein venster. De woningen hebben in de achtergevel op de begane grond een groter kamervenster en een kleiner keukenvenster. De deuren naar de tuin staan respectievelijk in de aangebouwde kleinere schuurtjes onder zadeldak bij nr.1, in het tussenlid van de twee grotere, eveneens onder zadeldak staande gezamelijke schuren voor de nrs. 3;5 en 7;9, en in het poortgebouwtje met schuurtje van nr. 13. De verdieping bevat per woning eveneens een groter en een kleiner venster met eveneens gewijzigde ramen. De zuidelijke kopgevel bevat slechts twee kleine venstertjes, bij de woning op nr. 5 is deze kopgevel echter gewijzigd. Alle gevelopeningen van de woningen in dit rijtje zijn rechtgesloten. De achtergevel en het inwendige van de woningen zijn voor de bescherming van ondergeschikt belang. Waardering Het rijtje woningen is van algemeen belang vanwege de cultuurhistorische, de stedenbouwkundige en de architectuurhistorische waarde. – De woningen zijn van cultuurhistorisch belang als voorbeeld van de sociale woningbouw en de ontwikkeling daarin in de Wederopbouwjaren vlak na WO II. – De woningen zijn van architectuurhistorisch belang vanwege de voor de bouwtijd karakteristieke vormgeving, de detaillering en het materiaalgebruik. – De woningen hebben stedenbouwkundige en ensemblewaarde vanwege de sterke samenhang met de belendende rijtjes en de directe relatie met de nabijgelegen woningen. Deze maken wel deel uit van het zelfde stedenbouwkundige plan, maar vallen, op de woningen aan de Koningin Julianalaan na, niet onder de bescherming. – De woningen zijn van belang vanwege de herkenbaarheid en de grote mate van gaafheid van het exterieur.
(bron: )
